Bjørn Stallar
(Per Sivle)
At Stallar han nemndest,
det var av den Grunn,
at han var Konungens
andre Munn.
For det var Stallarens
Kall og Æra:
Konungens Vilje
fram aa bera.
Og ordhag og urædd
han Bjørn var,
og dertil so var han
ein Kjempe-Kar.
Han stod som ein Stolpe
med Botnar-Feste
i Noregs Rett
og Kong Olavs Beste.
Men — skal me Sanningi
heil faa sagt,
so tente han og
ei onnor Magt.
Kong Olav hadde
hans Tru og Tanke,
— men det hadde jamvel
Gullet, det blanke.
Og Olav, han landlyst
til Gardarik gjekk.
Og faa var dei Vener
som med seg han fekk,
og ilt var det einaste
andre lova.
— Han Bjørn sat kurr
der heima i Stova.
Og fleire og fleire
fall Olav ifraa,
so Truskap vart mest
som eit Ser-Syn aa sjaa.
For Danskarne lirka
med Pengar og Tale
og lokka og lurde
til det som var gale.
So kom dei daa og
til han Bjørn ein Dag.
Nei, han fekk dei inkje
te lova det Slag.
Men daa det so druste
med Gull-Peng paa Bordet,
so stod han kje lenger,
— so gav han deim Ordet.
Nei, - som dei er burte,
tek Hiarta til svid,
og verre so vert det,
di lenger det lid.
Kva hadde han giort!
og kor kunde han velja:
sin Konung, seg siolv
og sitt Manns-Ord aa selia!
Og daa det leid lenger,
so vart det til Sut,
som murde og brann,
so han heldt det kje ut.
Vel slo han paa Bordet
den blenkjande Haugen;
men Klangen av Gullet
var Skrik som av Draugen.
Aa, kunde han endaa
faa Olav aa sjaa,
og um inkje anna
so Straff si faa!
— So strauk han avstad,
og mot Auster han traadde
og stana kje, fyrr
til Kong Olav han naadde.
***
Og Bjørn han helsa
paa gamall Sed.
So fall han Kongen
til Fotar ned.
Han bad kje um Naade,
kor so det var skifta,
det var berre det,
at han Syndi si skrifta.
Og det var Kong Olav,
han var so stor:
han sa kje til Refsing
eit halvdrege Ord.
Men Bjørn sitt verste
Hug-Band han løyste,
daa ned han seg bøygde
og upp honom røyste.
"Velkomen, du Kulten
av mine Menn!
No er du meg vorten
kjærare enn.
Din Plass Stend open,
du veit aa finna
ditt Stallars-Rom,
— so eg tarv deg kje minna !"
***
Og kva so um Bjørn
ein segja kann:
han var daa ein stautande
Kar av ein Mann.
Han kunde gjera
det som var illa,
men kunde og koma seg
ut or Villa.
Paa Stiklestad stod han
Konungen næst,
var ein av deim
som varde han best.
I seinste Blinken
vaart Auga han møter,
han sig i Bane
ved Olavs Føter.
Han var ein Nordmann
som hadde Mot
inkje berre
til Strid, men til Bot.
— Og verste Skrymsla
ein Nordmann kann møta
er gjerna: sitt eige
Brot aa bøta.