Margreta Fredkolla
(Per Sivle)
Aldri fekk Møy
heruppe i Nord
til Namne-Fylgje
eit fagrare Ord.
"Fredkolla", Gjenta
med Fred i sin Famn,
— nei aldri ho fekk
eit fagrare Namn.
Det segjest ofta,
at Semja og Fred
er just inkje sjølvsagt,
der Kvinna kjem med.
Men denne Margreta,
det veit me so sant:
ho var baade Freden
og Freden sitt Pant.
Med Noreg og Sverik
eit Uver braut laust.
Og dengong bles Uveret
inkje fraa aust.
Kong Magnus, den "berrføtte"
Galning han var,
sku "spenna i Beina"
og syna seg Kar.
So velte han seg
yver Sverik inn.
Men daa fekk han Juling
fyr Umaken sin,
og derfraa med Skjemdi
han vart kasta ut,
so heimatt han "Nosi si
bar i ein Klut."
— Aa nei, der gjekk inkje
den sigrande Veg,
som Nordmenn fraa gamall Tid
hadde fyr seg.
Med Sverik i Semja
det Fagnad vart av.
Men elles gjekk Nordmannens
Veg yver Hav.
Kong Inge Steinkellsson,
Sviarnes Drott,
det var vel kje fritt,
at han mylte so smaatt.
So sa han: "Kong Magnus,
det aldri var Tid,
daa Sviar mot Nordmenn
gav Heppa i Strid.
— Men Granne, skal alt
vera rettugt og bra,
eg tykkjer, at Drotten
si Drotning lyt ha.
No hev eg ei Dotter
so fager og fin;
— høyr her: vil du verta
Versonen min?"
Og Magnus sa ja.
Og den Semja vart fast;
og sidan det vara
og rokk fyrr ho brast.
Og upp yver Kjølen
paa fagnadsam Vis
steig Røyster imøtes
til Fredkollas Pris.