Verje-Riksraad Georg Stang
(Per Sivle)
Eg gled meg, kvar Gong at eg raakar ein Mann
som veit, kva han vil, og set inn, det han kann!
Det er kje til Kvardags, slikt Møte gjeng paa;
di meir er so Karen eit Frægd-Syn aa sjaa.
Og er han so Nordmann, eg dubbelt vert glad
og kved han med hjartaleg Hugnad eit Kvad;
det er no det einaste Yrke, eg kann,
— og enn vil eg nemnast ein Norrøna-Mann.
I gamall Tid var det med Nordmannen slik,
at netupp paa Munn-Blom han var ikkje rik.
Men sa han eit Ord, var det Spikar i Vegg,
— og so stod han reide med Odd og med Egg.
Eg tykkjer, han Stang hev eit liknande Lag,
der vaken han held seg og reide til Slag;
og kjem dei med Kjeften, som sume det gjer,
so fær dei — og treng inkje meir, enn dei fær.
Du Stang — um du endaa vart aldri so stor;
du vart daa kje større enn Son til di Mor,
for ho var ei Gjæva av fagnaste Slag.
— Men Noreg det er, som er Mor di idag.
Og lat dei so tjota og glefsa paa Kar:
eg vonar, du er og du vert den du var,
med Noreg si Fana uppyver deg rein,
med Rifla i Handi og Viljen din bein.