Kvar vart det av fuglesongen og blomane? I diktet «Haust» lèt Per Sivle oss kjenna stilla etter sommaren. Det som nyleg fylte lufta med liv og marka med fargar, trekkjer seg attende. Att står vi i ei årstid som bed oss stogga litt opp.
No kjem den våte og kalde mørketida. Regnet legg seg på rutene, vinden ruskar i greinene, og dagsljoset slepp taket tidlegare. Langs vegar og stiar ligg lauvet gult, koparraudt og brunt. Vakkert å sjå på, men sleipt under skorne når regnet har lagt ei blank hinne over det.
Gå varsamt. Lat stega få litt betre tid, særleg i bakkar og på våte heller. Det er mykje å sjå når ein ikkje skundar seg.
Medan naturen førebur seg på vinterkvila, gjer vi vårt: ryddar inn frå hagen, finn fram varme klede og vintersko. Kle deg etter vêr og vind, med noko som held både væta og kulden ute. Og hugs refleksen – det vetle "ljoset" som hjelper andre å sjå deg når dagen mørknar.
Hausten har sin eigen venleik, også når han er våt og kald. Ta vare på kvarandre, gå forsiktig på lauvet, og unn deg varmen når du kjem heim.
Haust
av Per Sivle
Kvar vart det taa alle dei Fuglar,
som song
i Sumar so vænt millom Greino?
Sidan eg høyrde deim
ender og Gong;
og so vart det Stilla i eino.
— Han tagnar, Fuglen, mot Hausten.
Kvar vart det taa alle dei Blomar,
som stod
og nikka i Ljos og i Ange?
Eg ser yver Bøen,
men er inkje god
faa Auga paa ein av dei mange.
— Han visnar, Blomen, mot Hausten.
