Gratulera til alle mødrer i verda!
Den fyrste tryggleiken me kjende, kom ikkje som ord me forstod, men som ei stemme me kjende.
Eit nærvær som stilna uro, som bar oss inn i søvn og draum, og som viste oss at verda kunne vera mild.
I mors stemme låg ei retning – eit stille løfte om omsorg, håp og godheit.
Den fylgde oss vidare enn rommet frå barndommen, vidare enn tida sjølv.
For sjølv når livet vart tungt, og vegen krevjande, lever den songen vidare i oss:
som styrke når me tviler,
som ro når me er slitne.
Mødrers kjærleik set spor som aldri blir viska bort.
Den blir til eit indre kompass, til varme minner, til ei stille stemme som minner oss om kven me er – og at me aldri går heilt åleine.
I dag takkar me alle mødrer.
For songen de gav oss.
For kjærleiken som varer.
Den fyrste songen
(Per Sivle)
Den fyrste song eg høyra fekk,
var mor sin song ved vogga.
Dei mjuke ord til hjarta gjekk,
og kunde gråten stogga.
Dei sulla meg so underleg,
so stilt og mjukt te sova,
dei synte meg ein fager veg
opp frå vår vesle stova.
Den vegen ser eg enno tidt,
når eg fær auga kvila,
der stend ein engel, smiler blidt,
som berre ei kan smila.
Og når eg sliten trøytnar av
i strid mot alt som veilar,
eg høyrer stilt frå mor si grav
den song som all ting heilar.
Høyr denne flotte hyllesta til mor, nydeleg framført av Herborg Kråkevik:
